het is winter maar ons bloed kookt

De Bels suggereerde het al, en hier spraken we het al tijdens de laatste Vuelta uit: Heras reed op uit apenbloed geronnen doping rond door Spanje: bergje op en bergje af en Menchov maar zuchten en steunen en Mancebo krakend en krommend. Doping werkt en daarom zijn we voor.

Het is dat we brave Hollandse jongens van Jan de With zijn anders waren we Russen met ampullen in achterbak van ons Skodatje geweest. Zelfs die Michael Boogaardt zou dan de Amstel-Gold race kunnen winnen. Schattig overgens dat ze hier altijd denken dat dat rondje door die heuvels bewoond door vreemde duitstalige belgen met een Nederlands paspoort gezien worden als op 1 lijn met, zeg, de Ronde van Vlaanderen. Maar goed, zo slecht als de Eneco tour is het ook niet.

Zelfs de Neel, een fel tegenstander van alles wat giftig is (sigaren en drank en ook zijn eigen doodsaaie total recalls van Fauto Coppi tijdens in wat achteraf de 7e circel van de hel moet zijn geweest maar in werkelijk wekenlange in een roes (stoned als een zeeotter) doorleefde koersen geweest moeten zijn, buiten beschouwing gelaten), reed ooit toen hij nog jong was, zo'n 3 eeuwen geleden, eerst een stuk zonder en daarna met doping. De 2e keer ging ie harder dan de eerste keer terwijl het toch opdezelfde dag was. Hoe kun je met dat in je achterhoofd nou tegen doping zijn. Omdat het ongezond is?. So What. Beter spectaculair de pijp uit dan de pijp aan Maarten gevend in een ziekenhuis in Roermond, kuchjes gevend van ellende en poepen via een zakje.

Een lange winter te gaan....

Gaat Ullrich inderdaad de Vuelta (startend in Belgie als hulde aan de Maasmechelse pizzaboer wegkwijnend bij zijn memories aan zijn mooie Napoli (met snik in stem)) rijden (wij juichen het toe)
Gaat Basso de tour winnen (als hij Mancebo aankan dat is dat ok)
Gaat DiLuca weer zo DiLuca zijn als dit jaar (wij kijkenn er naar uit)
Gaat Armstrong toch weer terug komen (en de Vuelta winnen of zo? om de Basken te pesten?)

Lotzie en zijn bevroren banaan

Marc Lotz was gisteren te gast in Sportpaleis de Jong en vertelde over zijn recentelijke avonturen in het avondland der dopingzondaars. Vermakelijke petit-histoires over een in eigen huis inbrekende Lotz die zo hoopt de Belgische politie probeert te omzeilen, het verhoor op het bureau waar hij op de wc gewoon met zijn mobieltje kan bellen. Blijkt dat de rechercheurs de in de groentelade verstopte EPO helemaal niet hadden gevonden omdat ze op zoek waren naar grote partijen groeihormonen en zwaardere middelen en dat Lotz ze zelf op de aanwezigheid van EPO wijst omdat hij in de veronderstelling is dat ze de ampullen wel bij de huiszoeking hebben gevonden. Lotz komt naar voren als een zielige sukkelaardoor het noodlot in de bloei van zijn carriere gesmoorde renner. Maar Lotz is ook de schijnheilige die zijn kennis over de handel en het gebruik in het peleton liever in een zielig met zelfbeklag beslagen doofpot stopt dan opening der zaken te doen. De presentatoren maken er ook een potje van. Waarom wordt er niet doorgevraagd? Ik wil weten waarom de Belgische politie met groot materiaal uitrukt om het apartement van deze coureur te doorzoeken; waarom zoeken ze naar groeihormonen? Is Lotz verraden en zo ja door wie? De sympathieke limburger als ware reservebelg verwikkelt in een netwerk van leverantiers en afnemers, soigneurs en huisdieren. En wat is de rol van mevrouw Lotz die gedurende het hele interview zo lieftallig zat te glimlachen op de tribune?

comeback?

Lance een comeback? om de Fransen af te zeiken?

Viva Mancebo

Ik dacht het voordat de Vuelta begon en ik denk het nu opnieuw: Mancebo gaat winnen.


Terwijl de Belgische TV zich afvraagt waarom Heras en Menchov na een slechte tour gereden te hebben zo de Vuelta kunnen domineren en opmerken dat EPO niet uit het peleton verdwenen is. Een gedachte die overgens in het Vlaamse kamp in het niet valt bij het nieuws dat de grote Tom naar Monaco gaat verhuizen om daar in alle rust met zijn sprinttrein te spelen, (een column over homosexualiteit in het peleton zou niet voorbij kunnen gaan aan de Vlaamse herenliefde voor Tom die sterker lijkt dan die voor hun vrouw). Onderwijl vroeg de argeloze TV-kijker zich af of iemand Heras zou kunnen verslaan en tenminste wat spanning zou kunnen terugbrengen met 2 weken koers nog in het verschiet.
De Spanjolen, zo verkondigen de Vlamingen (toch ook een ras van kwakzalvers en charlatans maar ala) nemen het niet zo nauw met de fatsoensregels van het medicijnkastje. En over die vermadelijke Russen, Oezbeken, Witrussen, halve Mongolen en hele Chinezen heeft niemand nog illusies. Maar wat heb je aan frauduleuze transfusies van stekelvarkenbloed, neushoorn-hoorn-drankjes, duizendpoothormonen en pandabeer-stamcellen wanneer je zoals Mancebo een mythisch beest kunt zijn: half Jan Ullrich, Half de klokkenluider van de Notre Dame.

Mancebo is in het wielren pandamonium een opvallende a-min renner: met een enorm verzet en een standaard scheve rug is hij het soort lastige plakker dat als hij blijft logeren maar niet weg wil gaan, je koelkast leeg eet ondertussen klagend over hoezeer hij mist de tortilla zoals zijn moedertje die maakt. Een echte Spanjool kortom die al jaren in de top 10 van zowel de Tour als de Vuelta rijd, een dubbelprestatie die weinigen hem nadoen. Elk jaar wordt hij iets beter, maar nooit wint hij iets zodat afgaande op het NOS profiel je zou denken dat het een renner van het kaliber Bogaard is. Maar dat is natuurlijk niet zo.

Is Mancebo een laffe meerijder?

De etappe gister die hij notabene in de sprint won, viel hij ook voor het eerst dat ik zag serieus in zijn eentje aan, een soort Basso moment uit de laatste Giro. Basso tenslotte viel ook nooit aan en opeeens (met luid geaccentueerde orgelaccorden op de achtergrond) trok tie een sprintje. Welliswaar niet erg overtuigend, maar toch. Het is zoals Johnson al zei: zelden zie je een hond op zijn achterste poten lopen, erg goed is het nooit gedaan maar je bent blij dat het tenminste eens geprobeerd word.

Zo ook Mancebo, op de flanken van de berg zag je hem als een soort Sean kelly loeren naar zijn tegenstanders en weg rijden. Niet dat ze hem lieten gaan en met zijn verzet duurt het vast een kilometer voorat je op gang bent, maar toch, Quasimodo had aan zijn bel gegongeld en zijn scheve rug gekromd. In de tijden van soeple pedaleurs is er tenminste nog 1 zwaartrapper die vrijwel onzichtbaar zich omhoog vecht om bij de beste te horen netzolang tot hij er opeens staat en iedereen zich afvraag waar die kromme opeens vandaan komt. De rest word geschiedenis.

geen kunst maar ingenieurswerk

De grootste prestaties hebben geen maker zoals een kunstwerk of een fundamentele wetenschappelijke ontdekking dat heeft. Bruggen, locomotieven, kerncentrales, jumbojets gebeuren zonder in het oog van de menselijke verbeelding ooit te herleiden te zijn tot individuen. Het was de genius van kunstenaars als William Turner om de industriele productie van nieuwe kleuren en vormen te herkennen als van waarde en het vast te leggen.

Hier en elders door de Francis Bacon van de lage landen is erover gepraat dat de kunst van het wielrennen (de eenzame wielrenner met een spuit in zijn been ploegend door het sublieme berglandscap van de Vogezen, terwijl virtueel de klok tikt voorbij het geel en demarages achterin terwijl de koperen ploert zaagt en het wegdek zingt blablabla) onmogelijk wordt gemaakt door militair groepswerk van goed gedrilde kadetten die alleen als team bestaan.

Waar zien we dit meer dan in de 'trein' van Pettachi en wie anders dan Marinetti kunnen we citeren?

We declare that the splendor of the world has been enriched by a new beauty: the beauty of speed. A racing automobile with its bonnet adorned with great tubes like serpents with explosive breath ... a roaring motor car which seems to run on machine-gun fire, is more beautiful than the Victory of Samothrace

De manschappen van Petacchi, zijn fameuze trein, is een machine als een horloge, die slecht hoeft te worden opgewonden door de laatste man. Raders vallen in raders vallen in raders terwijl de wijzer om zijn as naar de eindstreep draait. Tenzij de zwaartekracht onaangekondigd de andere kant op gaat staan is er geen ontkomen aan dat het alarm zal rinkelen, de koekoek uit zijn huisje komt en de finale als eerste bereikt wordt. Een katapult uit naamloze mannen, een machine zo betrouwbaar als een kunstlong, zo kunstig als een raketwerper en zo perfect bespeelt als een snelweg. De trein is een patroon als een geometrische noodzakenlijkheid dat uit het achterland van het peleton opdoemt en haar geleide doet: een spinters ribosoom, voorvocht van de overwinning. Machines zijn onze nemesis, Petacchi de Januskop, Tom Boonen de knoppenpoetser van de frituurpan in een Vlaams frietkot.

Petacchi is als de menslijke kanonskogel: het showelement bovenop iets dat groter is dat hijzelf om heroisme en volume te suggeren. Als er een reden is om Lance Armstrong dankbaar te zijn is dat door hem wielrennen rocketscience is geworden. Fasso Bortolo verdient haar eigen Turner.

VUELTA!

Als een frisse serveca spoelt de vuelta momenteel over het spaanse land dat er als een uitgedroogde sherrydruif bijligt. La Vuelta, altijd al spannender, moeilijker, onderscheidender dan de tour. Het moment: terwijl de Lance wederom onder vuur ligt, valt Beloki in de eerste bocht. Het is de vraag wie dieper in het stof moet bijten: de arrogante texaan of de nederige spanjool.

proloog I

Arie stelt voor om de tour volgend jaar maar helemaal niet meer te rijden. In plaats daarvan wil hij het peleton het zwart woud in sturen in een soort ronde van midden europa. Arie, de Adorno op twee wielen, hoopt zo de massaficatie van het wielrennen te voorkomen en de sport te behouden voor een select gezelschap dat nog zelfstandig de zeem produceert uit een speciaal voor die gelegenheid geselecteerde koeienhuid van een beestje dat de afgelopen zomer de bloemetjes op de Madelaine stond te herkauwen, dat moeiteloos de eindklasseringen van de Vuelta van de afgelopen decennia kan opdreunen en dat al hoog opgaf toen tom nog een tommetje was. Een nobel streven ware het niet dat de Teutoonse horden zich massaal op zijn nieuwe evenement zullen storten waarop de liefhebber wederom op zoek moet naar een nieuwe kritische grens.
Het wielrennen kan alleen gered worden door het onaantrekkelijker te maken. Er kijkt toch ook niemand naar de ronde van Nederland: rijden in waaiers; is er saaier amusement denkbaar?
Een ander optie is om het hele evenement naar de winter te verplaatsen. In de snijdende vrieskou over de Galibier, knechten die niet langer in de bus omhoog kunnen peddelen maar gewapend met sneeuwscheppen de weg sneeuwvrij moeten maken voor hun kopman, bevroren drinkbussen die eerst tegen een hypothermisch lichaam gedrukt moeten worden eer het ijs zich in een paar druppels vocht laat transformeren, pegels rond mond, neus en kin gelijk vroeg negentiende eeuwse poolreizigers. Ben benieuw in hoeverre de meutes naar boven kunnen schaatsen wanneer er een arctische wind waait. En de commentatoren? Het is te hopen dat hun lippen voorgoed aan elkaar gevroren worden.