Viva Mancebo

Ik dacht het voordat de Vuelta begon en ik denk het nu opnieuw: Mancebo gaat winnen.


Terwijl de Belgische TV zich afvraagt waarom Heras en Menchov na een slechte tour gereden te hebben zo de Vuelta kunnen domineren en opmerken dat EPO niet uit het peleton verdwenen is. Een gedachte die overgens in het Vlaamse kamp in het niet valt bij het nieuws dat de grote Tom naar Monaco gaat verhuizen om daar in alle rust met zijn sprinttrein te spelen, (een column over homosexualiteit in het peleton zou niet voorbij kunnen gaan aan de Vlaamse herenliefde voor Tom die sterker lijkt dan die voor hun vrouw). Onderwijl vroeg de argeloze TV-kijker zich af of iemand Heras zou kunnen verslaan en tenminste wat spanning zou kunnen terugbrengen met 2 weken koers nog in het verschiet.
De Spanjolen, zo verkondigen de Vlamingen (toch ook een ras van kwakzalvers en charlatans maar ala) nemen het niet zo nauw met de fatsoensregels van het medicijnkastje. En over die vermadelijke Russen, Oezbeken, Witrussen, halve Mongolen en hele Chinezen heeft niemand nog illusies. Maar wat heb je aan frauduleuze transfusies van stekelvarkenbloed, neushoorn-hoorn-drankjes, duizendpoothormonen en pandabeer-stamcellen wanneer je zoals Mancebo een mythisch beest kunt zijn: half Jan Ullrich, Half de klokkenluider van de Notre Dame.

Mancebo is in het wielren pandamonium een opvallende a-min renner: met een enorm verzet en een standaard scheve rug is hij het soort lastige plakker dat als hij blijft logeren maar niet weg wil gaan, je koelkast leeg eet ondertussen klagend over hoezeer hij mist de tortilla zoals zijn moedertje die maakt. Een echte Spanjool kortom die al jaren in de top 10 van zowel de Tour als de Vuelta rijd, een dubbelprestatie die weinigen hem nadoen. Elk jaar wordt hij iets beter, maar nooit wint hij iets zodat afgaande op het NOS profiel je zou denken dat het een renner van het kaliber Bogaard is. Maar dat is natuurlijk niet zo.

Is Mancebo een laffe meerijder?

De etappe gister die hij notabene in de sprint won, viel hij ook voor het eerst dat ik zag serieus in zijn eentje aan, een soort Basso moment uit de laatste Giro. Basso tenslotte viel ook nooit aan en opeeens (met luid geaccentueerde orgelaccorden op de achtergrond) trok tie een sprintje. Welliswaar niet erg overtuigend, maar toch. Het is zoals Johnson al zei: zelden zie je een hond op zijn achterste poten lopen, erg goed is het nooit gedaan maar je bent blij dat het tenminste eens geprobeerd word.

Zo ook Mancebo, op de flanken van de berg zag je hem als een soort Sean kelly loeren naar zijn tegenstanders en weg rijden. Niet dat ze hem lieten gaan en met zijn verzet duurt het vast een kilometer voorat je op gang bent, maar toch, Quasimodo had aan zijn bel gegongeld en zijn scheve rug gekromd. In de tijden van soeple pedaleurs is er tenminste nog 1 zwaartrapper die vrijwel onzichtbaar zich omhoog vecht om bij de beste te horen netzolang tot hij er opeens staat en iedereen zich afvraag waar die kromme opeens vandaan komt. De rest word geschiedenis.